Het gevolg van de
onafhankelijkheidsproclamatie en het daarop gevolgde
geweld was, dat de Nederlands-Indonesische confrontatie
begon met een situatie, waarin de Nederlanders eerst
gezagsherstel wensten om pas daarna het overleg te
beginnen. De Republikeinen wilden met niets minder dan
erkenning van hun soevereiniteit genoegen wilden nemen.
Beiden waren ook afhankelijk van de Engelsen, die
voortdurend aandrongen op overleg. Het gevolg was, dat al
in februari 1946 de Nederlanders aarzelend het
zelfbeschikkingsrecht van Indonesië erkenden en in
november van dat jaar het akkoord van Linggadjati, genoemd naar een bergdorp op
Midden Java, ondertekend werd.
Hier was het dat de Republikeinen hun tweede officiële
ontmoeting zouden hebben met Nederlandse
vertegenwoordigers.
Gesprekspunten waren o.m.
- de vorming
van de Verenigde Staten van Indonesië en
met name de rol van Nederland en die van
de Republiek;
- de
overgangsperiode: internationale status
was voor de Republikeinen het
uitgangspunt, terwijl Nederland de
Republiek de facto,
erkende;
- het
zelfbeschikkingsrecht van de gebiedsdelen;
- oprichting
van een federatie;
- de Unie.
|
|
|
 |
|
V.l.n.r. :Soekarno, Schermerhorn, Lord Killearn,
Hatta en Van Mook |
Nederland
erkende de Republiek als de feitelijke machthebber op
Java en Sumatra en beide partijen namen zich voor, te
zullen samenwerken aan de vestiging van een soevereine,
democratische staat op federatieve grondslag, de Verenigde Staten van
Indonesie geheten.
 |
|
Op 11 en 12 november 1946 werden te
Linggadjati besprekingen gehouden tussen
Nederland en de Republikeinse delegatie. |
De Republiek zou binnen deze federatie een van de
deelstaten zijn, naast andere reeds bestaande of nog te
vormen deelstaten. Indonesië zou niet langer binnen het
Nederlandse koninkrijk blijven, maar deel gaan uitmaken
van een Nederlands-Indonesische
Unie.
 |
Deelnemers aan de
besprekingen:
vlnr : Leimena, Gani, van Mook, Roem, Sjarifoedin,
Schermerhorn, Tirtoprodjo, Poll, de Boer, Sjahrir,
Pringodigdo, Soedarsono, Boediardjo
|
Tegelijkertijd dat het akkoord van Linggadjati gesloten
werd, werd in het oostelijk gedeelte van Indonesië de
deelstaat Oost-Indonesië gevormd met Makassar als
hoofdstad.
Voor Nederland was het bitter in Linggadjati de Republiek
te moeten aanvaarden als de deelstaat, die zowel Java als
Sumatra zou beslaan. Daarmee omvatte het Republikeinse
gebied 60 procent van de bevolking van Indonesië en de
belangrijkste economische gebieden van het land.
De overeenkomst van Linggadjati betekende een wijziging
van het beleid van de Nederlandse regering, dat zo lang
had bestaan. De eenheidsstaat werd nu opgedeeld.
|